روزه داری در ادیان مختلف

روزه داری در ادیان مختلف

روزه داری در ادیان مختلف

روزه داری در سراسر دنیا و از قدیم توسط پزشکان ، ادیان و افراد تعیین شده که از لحاظ فرهنگی و همچنین قدرت بالای رهبری داشتند تبلیغ می شد .

قدمت روزه در تاریخ زندگی بشر

اولین فردی که در تاریخ بشر روزه گرفت، خود حضرت آدم(ع) بود و تاریخ وجوب روزه بازگشت به خلقت آدم می‌کند.بر اساس برخی از روایات، اولین فردی که روزه گرفت، حضرت آدم(ع) بود.

روزه داری در ادیان مختلف
شاید فکر کنید روزه گرفتن برای کاهش وزن و لاغری می باشد ولی هدف اصلی روزه این نیست .
روزه درمورد چیزی است که از این فرآیند به دست می آوریم: تمرکز بر خدا. روزه یک رشته پرهیز از چیز خوب است ، مانند غذا ، بنابراین ما می توانیم زندگی معنوی
خود را متمرکز کنیم و رضایت خدا را پیدا کنیم.
روزه داری حداقل از قرن 5 قبل از میلاد مسیح به صورت درمانی مورد استفاده قرار گرفته است ، زمانی كه پزشك یونانی بقراط پرهیز از خوردن غذا یا نوشیدنی را برای بیمارانی كه برخی علائم بیماری را به نمایش می گذارند ، توصیه كرددرک علمی روزه داری از اواخر قرن نوزدهم شروع شد . مطالعاتی در دسته حیوانات و انسان ها صورت گرفت.
در طی این مدت و تا قرن 20 روش ها و گونه های پیچیده ای از روزه داری تشکیل شد. مانند روزه داری به صورت یک روز ناشتا و یک روز تغذیه کامل و یا دریافت کالری و یا روش های دیگر مانند مجاز به دریافت 200 تا 500 کیلو کالری در روز است (نیاز روزانه کالری بزرگسالان از 1600 تا 3000 کیلو کالری متغیر است ، بسته به جنس ، سن و سطح فعالیت) و گاهی شامل روانشناختی یا روان درمانی بسته به روش خاص مورد استفاده ، کالری معمولاً به صورت نان ، آبغوره سبزیجات ، آب میوه ، عسل یا شیر بود.
در قرن بیست و یکم ، گرچه روزه داری به وضوح در برخی موارد بیماری ، از جمله در برخی بیماری های حاد (به ویژه هنگامی که همراه با از دست دادن اشتها باشد) قابل استفاده است ، اما اینکه آیا روزه داری در موارد دیگر برای سلامتی انسان مفید است ، هنوز مشخص نیست.
به عنوان مثال ، در حالی که تحقیقات انجام شده بر روی انسان حاکی از آن بود که روزه داری متناوب طی 15 روز باعث بهبود جذب گلوکز با واسطه انسولین در بافتها می شود.

روزه گرفتن در مسیحیت

روزه گرفتن همه چیز مربوط به میل به خداست. تصمیم روزه داری نباید ناشی از استکبار یا قانون گرایی باشد. عیسی هنگام تدریس در این زمینه ، عیسی گفت ، “وقتی روزه می گیرید ، روغن به سر خود بریزید و صورت خود را بشویید تا برای دیگران آشکار نشود که روزه می گیرید ، بلکه فقط برای پدر خود که غیب است ، آشکار می شود. و پدرت ، كه آنچه در خفا انجام می شود ، می بیند ، به تو پاداش می دهد. “

روزه داری در ادیان مختلف

 

روزه گرفتن در کتاب مقدس سفارش نشده است ، اما به نظر می رسد عیسی فرض می کند پیروان او روزه می گیرند.

روزه داری در ادیان مختلف

اما بسیاری از افرادی که در کتاب مقدس نام برده شده اند روزه می گرفتند: موسی (تثنیه 9: 9-18) ، دانیل (دانیل 9: 3-5) ، داوود (2 سموئیل 12:16 و مزمور 35:13) ، عیسی (متی 4: 2) ، پولس (اعمال 9: 9) ، و موارد دیگر. مردم همچنین به دلایل مختلف روزه می گرفتند: عزاداری ، فروتنی در برابر خدا و تمرکز بر دعا کردن از خدا برای راهنمایی یا آماده سازی.

 

در اینجا ده هدف اصلی برای روزه داری ذکر شده در کتاب مقدس وجود دارد:

1. برای تقویت نماز (به عنوان مثال ، مراجعه کنید به عزرا 8:23) حوادث متعددی در عهد عتیق ، روزه داری را به نماز و به ویژه نماز استغاثه متصل می کند. روزه در اینکه خداوند دعای ما را می شنود تغییری نمی کند ، اما می تواند دعای ما را تغییر دهد. همانطور که آرتور والیس می گوید ، “روزه محاسبه شده است تا یک یادداشت فوری و ضروری را در دعای ما وارد کند ، و به دادخواست ما در دادگاه بهشت نیرو دهد.”
2. برای جستجوی هدایت خدا (به عنوان مثال ، نگاه کنید به قضات 20:26) همانند دعا ، روزه گرفتن برای هدایت خدا برای تغییر خدا انجام نمی شود بلکه برای پذیرش بیشتر ما در هدایت است.
3. برای ابراز اندوه (به عنوان مثال ، نگاه کنید به 1 سموئیل 31:13) ابراز اندوه یکی از دلایل اصلی روزه داری است. تا به حال متوجه شده اید که وقتی از غم و اندوه اشک می شوید ، میل به غذا خوردن را از دست می دهید؟ وقتی غصه می خوریم ، خانواده و دوستان ما اغلب مجبور می شوند از ما بخواهند غذا بخوریم زیرا پاسخ مناسب بدن ما به غم و اندوه روزه گرفتن است. یک مثال برجسته در 2 سموئیل 1:12 رخ می دهد ، جایی که داوود و افرادش برای دوستانشان ، دشمنان و ملتشان “عزادار و گریان و روزه گرفته اند تا عصر”
4. برای جستجوی آزادی یا محافظت (به عنوان مثال ، نگاه کنید به 2 تواریخ 20: 3 – 4) یکی دیگر از دلایل عمده روزه گرفتن در عهد عتیق ، جستجوی رهایی از دشمنان یا شرایط بود.
5. برای ابراز توبه و بازگشت به خدا (به عنوان مثال ، نگاه کنید به 1 سموئیل 7: 6) این نوع روزه به ما کمک می کند تا غم گناهان خود را ابراز کنیم و نشانگر جدیت ما در بازگشت به مسیر اطاعت خداست.
6. فروتن کردن در برابر خدا (به عنوان مثال ، نگاه کنید به 1 پادشاهان 21:27 – 29)
7. برای ابراز نگرانی از کار خدا (به عنوان مثال ، نگاه کنید به نحمیا 1: 3 – 4) مانند Nehemiah ، روزه گرفتن می تواند نشانه ملموسی از نگرانی ما نسبت به کار خاصی باشد که خدا انجام می دهد.
8- برای تأمین نیازهای دیگران (به عنوان مثال ، مراجعه کنید به اشعیا 58: 3 – 7) ما می توانیم از زمانی که به طور معمول برای صرف غذا می گذرانیم روزه بگیریم و به دیگران خدمت کنیم.
9. برای غلبه بر وسوسه و خود را وقف خدا کنید (به عنوان مثال ، متی 4: 1 – 11 را ببینید) روزه می تواند به ما کمک کند وقتی با وسوسه های خاصی دست و پنجه نرم می کنیم تمرکز کنیم.
10. برای ابراز عشق و پرستش به خدا (به عنوان مثال ، نگاه کنید به لوقا 2:37) روزه می تواند نشان دهد ، همانطور که جان پایپر می گوید ، “آنچه بیشتر از همه گرسنه می شویم ، آن را می پرستیم.” ⁴ وقتی خدا ما را به “اعلام روزه مقدس” دعوت می کند ، چگونه باید خود را مجهز کنیم؟ در اینجا چند نکته وجود دارد که باید هنگام روزه گرفتن آماده شوید.
یک قدم ضروری قبل از روزه داری این است که خود را در برابر خدا فروتن کنید (مزمور 35:13 را ببینید) و به گناهان خود اعتراف کنید (نگاه کنید به 1 سموئیل 7: 6). نماز باید رزق و روزی ما در طول روزه باشد ، اما ضروری است که روزه را با قلبی متکبر شروع کنیم.
به کتاب مقدس مراجعه کنید قبل و حین روزه داری ، وقت بیشتری را به مراقبه با کلام خدا اختصاص دهید.
آن را مخفی نگه دارید. بدن خود را آماده کنید روزه داری ، به خصوص برای روزها یا هفته ها ، می تواند تأثیرات غیرمنتظره و حتی مضر بر سلامتی شما داشته باشد.
هیچ حکمی برای صدمه زدن به خود در صورت گرفتن روزه وجود ندارد. قبل از شروع رژیم ناشتا حتما با پزشک مشورت کنید تا مطمئن شوید می توانید به صورت سالم روزه بگیرید.
روزه گرفتن یک واکنش بدنی مناسب در برابر وضعیت وخیم روح ماست. اگر این کار به درستی انجام شود ، می توانید نتایج زیادی از جمله نزدیک شدن به خدا ، همبستگی بیشتر با کسانی که رنج می برند و افزایش کنترل نفس داشته باشید.

روزه داری در دین زرتشت

در مورد روزه داری در دین زرتشت باید گفت که این عمل را خوشایند ندانسته اند و روزه داری را باعث ضعف جسم میدانند و از این رو کسی ناتوان باشد قدرت انجام عبادت خداوندو رازونیاز را ندارند و مورد تایید نیست .

روزه داری در ادیان مختلف

 

در کتاب اوستا نوشته شده است : ” از نخوردن است که توان ونیرو در بدن کاسته می شود و پارسایی و دین داری از میان میرود . از تغذیه و خوردن است که جهان جسمانی پایدار گردد و با نخوردن تباه شود. ”

چهار روز ؛ روزه در آیین زرتشت :

روزه در دین زرتشت چهار روز در ماه است . زرتشتیان برای افراط نکردن در خوردن گوشت حیوانات ، روزهای دوم و دوازدهم و چهاردهم و بیست و یکم هر ماه ، از خوردن گوشت پرهیز می کنند.

در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه ، اسم خاصی وجود دارد . یکی از این روزها ” وهومن ” است که بعدها به نام ” بهمن ” تغییر شکل داده به معنای منش نیک است. روز ” ماه ” ، ” گوش ” و ” رام ” نیز به همراه ” وهومن ” روزهایی هستند که گوشت خوردن در آن روزها حرام است و اصطلاحا به آن ” نبر ” می گویند . ( نبر یعنی نبریدن که البته بخاطر زندگی شهری اکنون باید تعبیر نخور را به کار ببریم .) بعضی زرتشتیان قدیم در کل ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند .

نماد بهمن سپیدی و پاکی است ، از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ، منش نیک یعنی سپیدی ، این چهار روز پرهیز از خوردن گوشت خود یک نوع ” حفظ سلامتی ” است .

زرتشتیان پس از مرگ یکی از نزدیکانشان نیز به مدت سه شب از پختن یا خوردن گوشت اجتناب می کنند که این همه از جمله روز های زرتشتیان است .

روزه مینوی ( معنوی ) :

زرتشتیان در تمام اوستا و به خصوص در گاتها  بسیار به روزه مینوی تشویق شده اند و زمان آن طول سال است .

در اوستا مفهوم روزه به روزه باطنی نسبت داده می شود و روزه ظاهری وجود ندارد ، اگر چه امساک و تحت فشار قرار دادن جسم برای تمرکز بیشتر بر اعمال و مناسک دینی عملی ستودنی است .

زرتشتیان باید در سه بخش مینوی شنوایی ، اندیشه و احساس همیشه روزه داشته باشند و به آن معنا که از طریق این سه حس از “نیکی دور نشویم “و ” اندیشه و احساس و شنوایی ” مان همیشه سرشار از نیکی باشد .

همچنین در اوستا بر روزه بزرگتری تاکید شده است و آن حفظ هفت عضو بدن ، مشتمل بر دو چشم ، دو دست ، دو پا و زبان در تمام طول زندگی از هر گونه آلودگی است و این هفت عضو همیشه باید پاک نگه داشته شوند که از این عمل نیز تحت عنوان روزه یاد می شود.

منبع :  http://2500aryaie.blogfa.com

روزه در یهودیت

در کتاب تورات نوشته شده است که حضرت موسی (ع)به مدت 40 شبانه روز روزه گرفته است و همچنین از قول ایشان آمده است که هنگام آمدنم، لوحهای سنگی یعنی لوحهای “عهد” یا ده فرمان را که خداوند با شما بست، در کوه چهل شب و روز ماندم و غذا و آب ننوشیدم.

در دین یهود سه راه متعارف برای نزدیکی به خدا و کسب رحمت او موجود است: صم، قل و مامون، یعنی روزه، دعا، و صدقه. بنابراین یک فرد مومن یهودی روزه می گیرد تا به خدا نزدیک شود.

در روز یوم کیبور یا به اصطلاح همان روز توبه به عنوان یکی از بزرگرترین و مهم ترین روزهای یهودی ها می باشد زیرا در این روز تمام مردم یهودی ها آن را گرامی می دارند . چون از نظر آن ها در این روز همه گناهان بخشیده می شود این روز در ماه سپتامبر یا اکتبر می باشد و معمولا تعیطیل هست . مردم یهود در این روز روزه می گیرند و با خدا راز ونیاز می کنند .

روزه داری در ادیان مختلف

در تورات «سفر تثنیه» فصل نهم شماره 9 آمده است که قوم یهود اغلب در موقعی که فرصت می کردند و می خواستند اظهار عجز و تواضع درحضور خدا نمایند، روزه می گرفتند تا به گناهان خود اعتراف کرده و به واسطه روزه و توبه رضای خداوند را به دست آورند.

واژه عبری برای کلمه روزه، لفظ صوم است. در آئین یهود روزه جزئی از مجموعه اعمالی است که یک یهودی برای ذلیل ساختن تن و رنجور ساختن آن انجام می دهد.

از جمله دیگر موارد روزه گرفتن در دین یهود

  • گدلیا سوم ماه تیشری
  • دهم ماه طبت
  • هفدهم ماه تموز
  • در برخی از حوادثی که رخ می دهد مانند خشکسالی زلزله سیل و غیره …
  • در روز سالگرد اقوام نزدیک
  • کسی که خواب آشفته ای دیده است
  • عروس و داماد در روز عروسی یا یک روز قبل این عمل را انجام میدهند تا از زندگی جدید را بدون گناه شروع کنند

شرایط  و آداب

در شریعت یهود، کلیه واجبات دینی ازجمله روزه برای دختران از سن ۱۲ سالگی و برای پسران از ۱۳ سالگی آغاز شده و اجباری است.

 

روزه داری مذهبی در آیین هندو

روزه داری در آیین هندو نشان دهنده انکار نیازهای جسمی بدن به خاطر دستاوردهای معنوی است.

طبق کتب آسمانی ، روزه با ایجاد یک رابطه هماهنگ بین جسم و روح ، به ایجاد هماهنگی با مطلق کمک می کند.

تصور می شود که این امر برای رفاه یک انسان ضروری است زیرا هر دو خواسته های جسمی و معنوی او را تغذیه می کند.

روزه داری در ادیان مختلف

 

هندوها معتقدند که پیگیری بی وقفه معنویت در زندگی روزمره آسان نیست. با توجه به ملاحظات بسیاری مورد آزار و اذیت قرار گرفته ایم و غرض ورزی دنیایی به ما اجازه نمی دهد که بر روی موفقیت معنوی تمرکز کنیم. بنابراین یک پرستنده باید تلاش کند محدودیت هایی را برای خود ایجاد کند تا ذهن را متمرکز کند. یک نوع خویشتنداری ، روزه گرفتن است.

انواع مختلف روزه داری هندوها

در روزهای خاصی از ماه مانند پورنیما (ماه کامل) و اکاداسی (روز یازدهم دو هفته) روزه می گیرند. روزهای خاصی از هفته نیز بسته به انتخاب های فردی و خدای و الهه مورد علاقه فرد ، برای روزه داری مشخص می شوند.

روز شنبه مردم روزه می گیرند تا از خدای آن روز ، شانی یا زحل دلجویی کنند.

برخی روزهای سه شنبه ، روز فرخنده هانومان ، خدای میمون ، روزه می گیرند. روزهای جمعه فدائیان الهه سانتوشی ماتا از مصرف هرگونه سرکه خودداری می کنند.

روزه گرفتن در جشنواره ها معمول است. هندوها در سراسر هند در جشنواره هایی مانند Navaratri ، Shivratri و Karwa Chauth به سرعت مراسم را برگزار می کنند.

 

روزه داری در آیین كاتولیك

کاتولیک ها ، مانند مسیحیان در همه جا ، برای بزرگداشت شور و شوق خداوند خود عیسی مسیح آماده می شوند. همین چند هفته کوتاه ، تولد او را جشن گرفتند و اکنون کلیسا آماده سازی ما را برای پیوستن به او در سفر به کالوری آغاز می کند.
روزه داری در ادیان مختلف
صحنه کلیسا غم انگیزتر ، شدیدتر می شود و اصطلاحاتی مانند انقباض ، تغییر دین ، توبه ، صدقه ، روزه و پرهیز بر مراسم مقدس حاکم است.
 
عیسی وقتی به صحرا رفت و 40 روز و 40 شب روزه گرفت ، روزه ما را الگوی خود قرار داد (مت 4: 1-11)

روزه داری در دین اسلام

روزه یکی از عبادت‌های مهم و از ارکان دین اسلام است، هم در آیات قرآن و هم در احادیث مأثور و روایات ائمه در کنار نماز و دیگر عبادات توجه بسیاری به آن شده ‌است تا جایی که قضای آن را باید به جا آورد و هیچ کوتاهی در این مورد از کسی پذیرفته نیست.

روزه داری در ادیان مختلف
ماه مبارک رمضان ارزشمندترین مقطع زمانی در طول سال است که خداوند روزه گرفتن را بر مسلمین واجب نموده است و بر اساس احادیث نبوی هر عبادت در این ماه ثواب هفتصد برابر نسبت به سایر ماه ها دارد.
اوج این عظمت را می توان در شب قدر مشاهده نمود که قرآن آن را برتر و بهتر از هزار ماه دانسته است، از این رو شناخت اهمیت و ارزش این ماه برای آمادگی روحی بسیار ضروری است.
علاوه بر این عبادت سازنده و مؤثر در این ماه نیازمند دانستن احکام آن است تا فرد مسلمان با آگاهی از احکام فقهی و شرعی بتواند علاوه بر روزه گرفتن از برکات معنوی آن نیز بهره مند گردد. این مقاله بر آن است تا ضمن بیان ویژگی ها و ارزش و قداست رمضان، به احکام روزه بپردازد و خواهران و برادران مسلمان را با آن آشنا نماید.

 ویژگی‌های ماه مبارک رمضان

ماه مبارک رمضان ویژگی‌هایی دارد که به مهم‌ترین موارد آن اشاره می‌کنیم:

  1. از بین دوازده ماه سال تنها «رمضان» در قرآن کریم ذکر شده است.
  2. رمضان مختص امت اسلامی است.
  3. ثبوت هلال رمضان نسبت به روزه‌داری با یک شاهد عادل، ممکن است، در صورتی که برای ثبوت ماه‌های دیگر و یا ثبوت رمضان نسبت به غیر روزه حداقل دو شاهد عادل لازم است.
  4. مضاعف شدن ثواب روزه رمضان و هر روزه مستحب دیگر.
  5. استغفار فرشتگان برای روزه‌داران تا هنگام افطار.
  6. مستحب بودن نماز ویژه رمضان به نام نماز تراویح.
  7. گشوده شدن دروازه‌های بهشت و بسته شدن دروازه‌های دوزخ و به زنجیر کشیده‌شدن شیاطین در ماه رمضان.
  8. آراسته شدن بهشت و اعلام آمادگی آن برای پذیرایی از روزه‌داران هر ساله در ماه مبارک رمضان صورت می‌گیرد.
  9. وجود شب قدر در شب‌های رمضان.

10. وجوب پرداخت زکات فطر از خصایص و ویژگی‌های رمضان است.

 سنت‌های روزه

برای روزه‌دار سنت است موارد زیر را رعایت نماید:

  1. تناول غذای سحر و تأخیر در آن هر چند دیرتر باشد بهتر است تا میان سحری و اذان صبح فاصله زیاد نباشد که به خواب رود و از نماز جماعت صبح محروم گردد.
  2. تعجیل در افطار بعد از غروب کامل آفتاب.
  3. افطار کردن بر چند دانه رطب یا خرما.
  4. خواندن دعای افطار:

«اللّهُمَّ لَک صُمتُ وَ عَلَی رِزقِکَ أفطَرتُ، وَ بِکَ آمَنتُ وَ عَلَیکَ تَوَکَّلتُ ذَهَبَ الظَّمَأُ، وَ أبتلّتِ العُرُوقُ، وَ ثَبتَ الأجرُ ان شاءَ الله

خدایا برای تو روزه گرفتم و بر روزی تو افطار کردم و به تو ایمان آوردم و بر تو توکل کردم. تشنگی از بین رفت و رگ‌ها سیراب شد و به خواست خدا پاداش ثابت گردید».

روزه داری در ادیان مختلف

 برخی از احکام مهم روزه

  1. روزه رمضان رکن مهم مسلمانی است که منکر آن کافر و تارک آن فاسق و گناه‌کار است.
  2. روزه بر هر فرد مسلمان که توانایی بر روزه‌داری داشته باشد واجب و فرض عین است.
  3. روزه بر زن در حالت حیض و نفاس واجب نیست و در آن حالت روزه درست نیست و حرام است و بعد از رمضان در حالت پاکی قضای آن واجب است.
  4. حدوث حیض و نفاس، چنانکه در مفطرات روزه در بند 17 می‌آید، روزه را باطل می‌سازد.
  5. اگر به وسیله قرص ضد حاملگی که برای زن ضرر نداشته باشد و تجویز شود و حیض زن از موعد مقرر به تأخیر افتد، روزه گرفتن در چنین روزهایی که عادتش به تأخیر افتاده، واجب و درست است.
  6. روزه بر بیماری که قدرت روزه گرفتن را ندارد واجب نیست، اگر امید به بهبودی دارد، پس از شفا یافتن قضا می‌گیرد و اگر بیماری مزمن است و امید به بهبودی ندارد، باید در برابر هر روز فدیه «طعام به مسکین» دهد. (650 گرم برنج)
  7. مریضی که بیماری مزمن دارد و یا سالمندی که توانایی بر روزه گرفتن را ندارد در حکم برابرند، یعنی از روزه معاف شرعی‌اند و در اِزی هر روز فدیه می‌دهند.

 روزه‌های حرام

  1. روزه روز شک، سی‌ام شعبان که صحبت از دیدن هلال رمضان می‌شود، اما به ثبوت شرعی نرسیده است.
  2. روز عید فطر.
  3. روز عید قربان.
  4. سه روز «ایام التشریق» 11، 12و 13 حج.
  5. زن در حالت حیض و نفاس.
  6. روزه‌داری بیماری که روزه گرفتن برایش خطر جانی دارد و منجر به مرگ یا شدت بیماری‌اش می‌گردد.

 

ممنون دوستان از اینکه همراه ما بودید و این مطلب رو خوندید امیدوارم مفید بوده باشد .

درباره ی aydin

بررسی کنید

جشن سپندارمذگان

این جشنواره ایرانی با ریشه های زرتشتی ، روزی برای تجلیل از عشق ، دوستی …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.